داشتند میرفتند.....همه داشتند راه می رفتند.راه میرفتند که برسند . گاهی می دویدند .گاهی می ایستادند و گاهی هم فقط نگاه می کردند.پیرمرد روزنامه فروش سر چهارراه هم داشت می دوید .می دوید که برسد . روزنامه هایش هم می دویدند .نوشته های هر روزنامه هم . پشت چراغ قرمز همه آماده بودند تا پایشان را زودتر از روی ترمز بردارند... برای اینکه میخواستند زودتر برسند.

هر روز راه میرویم .راه میرویم و شاید به جایی نمیرسیم..اصلا تو میدانی از وقتی به راه افتادی تا به حال چند گام برداشتی ؟ .آن وقتی که کودکانه روی زمین خودت را به زور جا به جا میکردی تا بتوانی دستت را به چیزی بزنی آرزویت این بود که راه بروی . روزی که اولین گامت را برداشتی هم به رسیدن فکر میکردی ...رسیدن به یک قدم جلوتر ...رسیدن به آخر.

من هر روز میروم و نمیرسم. نه به آبی.... نه به خاکی.... نه به آتشی ...نه به آدمی .خورشید که می آید می فهمم که باید بروم . و همین که خورشید میرود می فهمم که نرسیده ام. من پر از راههای نرفته ام . پر از حرفهای نزده . من پر از تصمیم های نگرفته ام و پر از کارهای نکرده. هر روز آغاز میشوم و هر شب به پایان میرسم . ولی باز هم پر از دیروزهای نگذشته ام.

این همه دیده ام .این همه شنیده ام.این همه لمس کرده ام و این همه فکر. اما باز هم هیچکدام به درد نمیخورد .نمیدانم چرا فکر میکنم یک چیز ناب توی دیده ها و شنیده ها و فکر کرده ها جایش خیلی خالیست .اصلا نمیدانم برترین چیزی که تا به حال دیده ام چیست .یک درخت؟ یک آدم؟ یک نوشته؟ یا شاید هم یک خواب. از بین این همه حرفی که به خورد گوشهایم داده ام کدامیک مقدس بوده است ؟برترین حرفی که تا به حال شنیده ام چه بوده؟ شاید یک شعر .شاید صدای باران و شاید صدای باز شدن دری که میگوید برو.

یک جایی خواندم که ما آدمها هیچ وقت نمیرسیم. همیشه حرکتمان همین است .یعنی فقط رفتن وجود دارد و هیچ رسیدنی در کار نیست. ولی من این را دوست ندارمدلم میخواهد برسم ..آن وقت یک راه دیگر را برای رفتن پیدا کنم و باز برسم.اما توی همین چند سالی هم که رفته ام حالا که خوب نگاه میکنم میبینم هرگز نرسیدم. و این معنایش این است که اگرچه پر از حرفها و دیده ها و شنیده هایم .اما خالی تر از خالیم .و این اثبات به درد نخور بودن همان حرفها و دیده ها و شنیده هاست.

راههای قدیمی و جدید...خاکی و سنگلاخی ...راههای رو به خورشید ...رو به ماه .راههای درست و اشتباه.این همه راه برای رفتن . و این همه پنجره برای پریدن. اما به کجا؟ . تو فکر میکنی این دنیا به کجا میرسد؟ و این همه آدم که دارند هر روز میروند آخر از کجا سر در میا ورند؟؟. شاید بدانی به کجا .اما باور نداری چون هر روز میروی و نمیرسی .

گفتند مثل دیروز نباش .حد اقل یک فرقی بکن. امروز دیروز نیست پس تو هم همان دیروزی نباش.

اگر دیروز نرسیده ای امروز برس . به یک آبی ...به یک خاکی ...به یک آتشی ...به یک آدمی.شاید بهتر است ما هم دیده هایمان را صافی کنیم .شنیده هایمان را هم .شاید بهتر باشد برای دیدن و شنیدن و فکر کردن و راه فتن هم فیلتر گذاشت (البته این بار بدون استفاده از فیلتر شکن) .نمی خواهم بگویم که باید چگونه باشیم .و لی همین را میدانم که باید جور دیگری باشیم. تا راهی به پایان پیدا کنیم.

وقتی افکار به هم گره خورده ام را باز میکنم. تازه می فهمم که من هیچ برای ارائه دادن ندارم. یعنی خالی خالیم. گاهی وقتها اصلا به این که هستم هم شک میکنم. آخر ادم به آن چیزی که دارد هست .و من به نداشته ام نمیتوانم باشم.

گاهی فکر میکنم که به بعضی جاها رسیده ام ..اما درست تر که می اندیشم میبینم که این رسیدن ها ((رسیدن ))نبوده اند بلکه ذاتا خودشان ((رفتنند)) . یعنی اگر چه گاهی ما ظاهرا به جای به چیزی و به کسی میرسیم اما اینها خودشان جزو فرایند رفتن محسوب میشوند.

هر رفتن رسیدنی دارد .ولی توی این دنیای کوچک و گاهی هم بزرگ جایی برای رسیدن نیست... هست؟ . به پاهایام که نگاه میکنم می بینم که تنها کارشان این است که من را به جایی برسانند.جایی نزدیک همینجا .جایی توی یک دنیای دیگر ...این پاها باید مرا(( در من)) پیاده کنند .

همه دارند میروند همه ی خاک و افلاک .در درونم هیچ چیز ساکن نیست همه در حال رفتنند و به قول ارسطو در حال شدنند .هر ذاتی میخواهد برسد و حقیت امر هم جایی است که باید رسید .این همه قدم برداشتیم برای اینکه به جایی برسیم ولی نشد .یک قدم برداریم برای آنکه به جایی نرسیم شاید بشود.

یعنی ما برای اینکه به جایی نرسیم برویم و آن وقت است که می فهمیم رسیده ایم ...آخر آن موقع خود رفتن رسیدن است ......هر گاه بروی رسیده ای.

در جنگ با تناقضات عاشقانه ی من بودن همیشه شهید می شوم .شهید می شوم که بدانم رفتن به سوی من بودن درست نیست .شهید می شوم که بدانم هر گاه برای تو بودن بروم رسیده ام . چه قدر سخت می شود که بخواهم تو باشم. میدانی اینکه آدم خودش باشد خیلی سخت است وسخت تر اینکه آدم بخواهد تو باشد. اگر چه توی دنیای کوچک نمی شد تو بود .باید در(( من )) ((تو)) شد.(باید در درون خودمان چیزهایی را عوض کنیم تا بتوانیم از منیت رها شویم و او شویم . (به دلیل دوری کردن از شعار(( او)) که در ادبیات به معنای خداوند است در این جا (( تو )) معنای خداوند را دارد و تو شدن یعنی خدایی شدن))

بین راههای هزار بار به آخر رسیده ی درونم هیچ گاه راه تو را حتی شروع هم نکرده ام .نمی دانم چرا این دور متناوب تمام نشدنی سرکش نمیخواهد چموشی را رها کند و به تو دچار شود .

همه ی راه های رفتنی را هزاران بار رفته ام . هزار بار این راههای مدور را به امید رسیدن گذرانده ام و باز نرسیده ام. .چرا راههای نرفتنی را به امید نرسیدن نروم؟ .

راه صاف تو را بین این همه افکار مشوش نمی شود پیدا کرد ...آن قدر پر از نگاه های معمولی و حرفهای معمولیم که حتی نمیشود گوشه ای را برای رسیدن پیدا کرد . من چه قدر خودم را خسته کرده ام با قدمهای تند و شتاب زده . ببین من نمیدانم چرا از انگشتانم ستاره نمی بارد و یا چرا از پیشانیم نور به آسمان نمیرود . من نمیدانم چرا آفتاب نگاهم رنگین کمان ندارد و نمی دانم چرا وقتی حرف میزنم مروارید بیرون نمیریزد . ولی بدان که میخواهم برسم به جایی که باید .پس کمی خریدار نگاه خشکیده ام باش.

آینه باران زده ی نگاهت بی صدا تر از شب بوهای عاشق است . و من عاشق آینه ات شده ام. بار دیگر بر من ببار.

Plz.